Aan de overkant van het kanaal

cameraHet afgelopen halve jaar van mijn studie heb ik doorgebracht in Engeland. In Hastings om precies te zijn. Aan Brighton University volgde ik de vakken Television Journalism en Documentary production. Ik heb ontzettend veel geleerd en heb mijn liefde voor televisiejournalistiek ontdekt. Dit komt mede door het enthousiasme van mijn lerares en mijn medestudenten.

Bij het vak Television Journalism maakten we elke donderdag en vrijdag ons eigen programma: Brighton Broadcaster News. Om 9 uur startte de vergadering en om 4 uur was de uitzending van ons nieuwsprogramma. Het is heel leerzaam om dit hele proces structureel te doen.

Local Elections in Hastings

Op 5 mei waren de “Local Elections” in Engeland. Dat kun je vergelijken met de gemeenteraadsverkiezingen in Nederland. Samen met de studiegenoot woonde ik de uitslag van deze verkiezingen bij, tot diep in de nacht. Voor onze uitzending maakten wij het onderstaande item. Daarnaast mocht ik live in de studio vertellen over de verschillen tussen Nederland en Engeland op het gebied van de locale verkiezingen.

Friday 13th

Tijdens onze laatste “Newsday” mochten we naast serieuze items, ook entertainment aanleveren voor onze uitzending. Als beloning voor het harde werk. Toevallig was onze laatste uitzending op vrijdag de dertiende. Samen met een klasgenoot maakte ik onderstaand item over deze pechdag. We vroegen de lokale bevolking van Hastings of zij bang zijn voor vrijdag de dertiende. Natuurlijk is het een item met een knipoog.

 

Advertenties

“Als er nu verkiezingen zouden komen, zou ik op Orbán stemmen”

Afgelopen zomer ben ik in Hongarije geweest. Het is een vreselijk mooi land met heel sociale, zorgzame en lieve mensen. Wat mij niet is opgevallen, is dat er in Hongarije een politieke heisa gaande is. Niet zo zeer in het land zelf, maar vooral de landen binnen Europa maken een probleem van de Hongaarse regering. Hongaarse burgers praten er niet over de politiek, en al helemaal niet over Fidesz of Viktor Orbán. 

Er is veel ophef rondom Hongarije. De minister president van het voormalige Oostblokland, Viktor Orbán, heeft er voor gezorgd dat de grondwet van Hongarije is gewijzigd in 2013. De buitenlandse media berichten dat hij, en zijn regeringspartij Fidesz, onder andere de media en de universiteiten in zijn macht heeft.

“Hongarije is veranderd in een dictatuur” koppen veel media. Maar Hongaarse burgers zeggen dat er weinig veranderingen hebben plaatsgevonden in hun land. “Er is weinig veranderd in het leven van de burgers, ook al is het een radicaal nieuw concept”, zo stelt Soltész. Hij zegt dat de veranderingen vooral bijbels van aard zijn: “het homohuwelijk is bijvoorbeeld verboden. Voor de meeste Hongaren is er dus niks gewijzigd”.

De Media

De media in Hongarije zouden geen objectieve berichten meer kunnen schrijven. Volgens Soltész is dat grote onzin. “De oppositie vertelt slechte dingen over het land aan de buitenlandse media. De meeste dingen die zij vertellen zijn niet waar”. Vivien Kucsmár (17) voegt daaraan toe: “de publieke omroep van Hongarije staat aan de kant van de minister president. Maar de commerciële zenders zijn tegen hem. Orbán pusht de media niet om berichten te schrijven die de media niet willen schrijven.”Orban6

Echter, zo zegt Soltész, heeft de regering wel controle over de staatsmedia. Ter verdediging van de regering van zijn land zegt hij “dat dat maar een klein deel van de media is”. “De meeste media hier zijn onafhankelijk. Ze schrijven wat ze willen schrijven.”

Universiteiten

“Er is een project gaande dat bestaat uit twee delen”, zegt Kucsmár. “Jongeren worden aangemoedigd om naar technische universiteiten te gaan omdat er een tekort is aan technici in het land. De technische universiteit is voor deze jongeren gratis.” Daarentegen zijn er te veel advocaten en leraren in het land. “Er zijn niet genoeg banen in die sector te vinden, dat veroorzaakt dus werkloosheid,” zo zegt Soltész. De Hongaarse regering wil de jongeren demotiveren om advocaat of leraar te worden en motiveren om een technische studie te gaan volgen.

Europese Unie

Orbán is populair bij de meeste Hongaren. Dat komt met name omdat hij het land wil beschermen tegen de Europese Unie. “Ik zeg niet dat de Europese Unie slecht is”, zo zegt Kucsmár, “maar de EU hindert Hongarije altijd.” Volgens Kucsmár en Soltész wil de Europese Unie veel controle hebben over de zwakkere economieën binnen de grenzen van Europa. “En Hongarije is een van die zwakke economieën”. “Natuurlijk hebben we de Europese Unie nodig. Ze helpen ons door leningen te strekken”, zegt Kucsmár. Soltész vult haar aan: “maar omdat ze ons altijd lastig vallen, denken veel Hongaarse burgers slecht over de Europese Unie.”

Fidesz

“Ik ben het grotendeels met Orbán eens”, zegt Soltész. Van 2002 tot 2010 werd Hongarije geregeerd door de sociaaldemocratische partij “en we eindigden bijna als arme Grieken”, zo zegt Kucksmár. “En aangezien er geen andere bevoegde partij is om het land te regeren, in mijn ogen, denk ik dat ik op Viktor Orbán en zijn partij Fidesz zou stemmen als er nu verkiezingen zouden komen”.

“In Nederland beleven we de oorlog alleen in spelletjes”

Van de gebombardeerde steden van Homs en de uitgestrekte Syrische woestijn, naar het steriele X-gebouw van Hogeschool Windesheim. Voor NOS-oorlogsverslaggever Lex Runderkamp was het even een omschakeling. De passie voor het vak zorgde echter voor een vlekkeloze overgang. In het gastcollege voor journalistiekstudenten kwam de beste Runderkamp boven. “Probeer sociaal te blijven in hachelijke situaties.”

Runderkamp vertelt dat hij altijd geassocieerd wordt met oorlogsverslaggeving “maar ik voel me geen oorlogsverslaggever,” zegt Runderkamp. “Ik ben me tijdens mijn studie niet gaan specialiseren op oorlogsverslaggeving. Pas toen ik al begonnen was met de verslaggeving vanuit oorlogsgebieden, ben ik cursussen gaan volgen voor oorlogsverslaggeving.”

Worsteling

Voor het Jeugdjournaal draaide Runderkamp een item over hoe kinderen in Syrië de oorlog beleefden. “In Nederland beleven we oorlog alleen in spelletjes,” zo zegt Runderkamp. “Syrië is geen game. Je kan hier niet eerst honderd keer doodgaan voordat je “level 10” bereikt hebt. Je hebt hier één leven en het is onzeker of je deze vandaag zal behouden,” klinkt er in het jeugdjournaalverslag vanuit Syrië.

De studenten zitten met open mond te luisteren naar het verhaal van Runderkamp. Je kunt van hun gezichten aflezen dat ze zich niet voor kunnen stellen hoe hun leven er uit zou zien in Syrië. Hetzelfde geldt voor de kinderen in Syrië, zij kunnen zich geen leven zonder oorlog voorstellen. Runderkamp kent beide werelden. Een week geleden was hij nog in het land waar bomaanslagen het geluid van spelende kinderen overheerst.

“Ik ben zelfs twee keer gevangen genomen,” zegt de journalist. Hij vertelt dat hij met iemand op reis ging door Syrië. Het plan was om naar de chemische wapenfabriek in de buurt van waar zij verbleven te gaan. Op een gegeven moment kwamen ze op een mooie plek waar Runderkamp wilde filmen. Ze stapten uit en hij begon met filmen. Toen kwam er een auto aangereden en ze werden vriendelijk verzocht om mee te gaan. “In die situatie probeerde ik heel sociaal te blijven,” zegt Runderkamp.

Toen ze gevangen zaten probeerde Runderkamp met stiekeme grapjes als: “Ik word normaalgesproken altijd vriendelijk ontvangen in Syrië met een kopje thee,” de mensen te laten weten dat hij ook maar een mens is. “Meteen werd er een kopje thee gehaald,” lacht de verslaggever. Uiteindelijk werden Runderkamp en zijn reisgenoot tegen de muur gezet. “Maar we werden niet geslagen.” Het bleek namelijk niet het leger van Assad te zijn die hun gevangen had genomen, het bleek het vrije Syrische leger te zijn.

Daarna volgt er een uitspraak die de mensen op het puntje van hun stoel doet gaan zitten. Runderkamp zegt “dat oorlog eigenlijk heel saai is.” Volgens hem is het wachten op een raket die afgevuurd wordt of wachten op een bom die valt. “Ik heb ‘geluk’ als ik een geluid van een raketaanval op film heb staan.”Red01judithmakkink.foto

Prijs

Runderkamp weet Nederland goed op de hoogte te houden van het drama dat zich afspeelt in Syrië.  In 2012 werd daarom de reportage “Syriërs overleven in historische ruïnes” verkozen tot de beste buitenlandse reportage op tv van de NOS. In de reportage zie je dat zelfs een binnenlands vluchtelingenkamp, dat nog in opbouw was, gebombardeerd werd door de troepen van president Assad. De vluchtelingen zijn te vinden in Romeinse ruïnes, die al meer dan 1300 jaar onbewoond waren. Maar zelfs zo ver weg van de bewoonde wereld maken ze de oorlog nog mee, doffe knallen van de rakketten die de grond raken worden gehoord door de mensen. De vluchtelingen leven in armoede. “We hebben hier geen eten. Geen gas. Geen diesel. We hebben alleen de zege van Allah.”

De spontaniteit van tv.

Er is helemaal niks spontaan aan tv. Presentatoren weten precies wat ze moeten zeggen en de filmpjes die getoond worden zijn al lang van tevoren gemonteerd en in de goede volgorde gezet, er hoeft alleen nog maar een aankondiging aan vooraf te gaan. Ik wilde het spektakel van die niet-spontane wereld wel eens meemaken.

Donderdag ben ik daarom vanuit school met klasgenoten richting Amsterdam gereisd. Om 6 uur werden we verwacht in de Desmet studio’s om de opnames van Toppop3 bij te wonen. Het programma dat gepresenteerd wordt door Gerard Ekdom, de grappenmaker van radio 3FM.

Er waren interessante gasten aanwezig donderdag: Johan Derksen (de snor) mocht een artiest in the hall-of-fame hangen, hij koos voor de eerste bluesband uit Nederland: cuby and the blizzards. Zelf had ik nog nóóit gehoord van deze band, en geloof me: dat komt eigenlijk nooit voor. Schrijver Kluun was de “toppop kenner” van de week, zijn Bruce Springsteen kennis werd getoetst. De artiest die voor ons kwam optreden was Tim Knol, daar wordt je niet echt warm van.. Hij zong zijn nieuwe single “Motion Of Life”, het lied die je na één keer al grotendeels meezingt door de vele lalala’s.

En inderdaad, het was totaal niet spontaan te noemen. Alleen de intonatie van Johan Derksen al.. Leo Blokhuis had zijn verhaal weer flink goed voorbereid en wist dus precies wat hij moest zeggen, ook niet spontaan. En natuurlijk had Gerard Ekdom zijn presentatie teksten feilloos uit het hoofd geleerd, chapeau hoor.. Het enige spontane was Kluun, die ons vol passie kennis liet maken met zijn beeld van zijn grote held Bruce Springsteen.

Bekijk hier de uitzending.

Schermafbeelding (2)

Het avontuur op het Media park.

Praktijkweek 2.0
Maandag begon ik met het zoeken naar nieuws (samen met een klasgenootje). Met de donorweek in ons achterhoofd bedachten we dat het gaaf zou zijn om een betrokken bn’er hierover wat vragen te stellen. 

Uiteindelijk kwamen we in contact met Giel Beelen, dé Nederlandse radio held. Hij nodigde ons uit in zijn 3fm studio om hem te interviewen.

Vanuit Zwolle gingen we met een grote camera + statief richting Hilversum. Eenmaal aangekomen op station Hilversum Noord was het even zoeken naar de peperbus (daar waar de studio van 3FM zich bevindt). Nadat we, onder andere, langs de studio van omroep MAX, de TROS en een kinderdagverblijf waren gelopen vonden we de peperbus.

Ruim een uur (3x naar de wc en een beetje nagelbijten) later kwam Giel ons ophalen. Hij nam ons mee naar dé 3FM studio waar Gerard Ekdom op dat moment een uitzending aan het maken was. Ook Paul Rabbering was aanwezig in de studio, hij was niet bezig met uitzenden dus hij had even tijd om een praatje met ons te maken: gezellig.

Uiteindelijk mochten we onze camera opzetten in de studio waar de gasten altijd hun optredens houden, daar waar een poster hangt van Gers Pardoel met een mooie pennenstreep snor en -bril. 

Giel vertelde onder andere een verhaal van twee Bianca’s die allebei een nieuwe alvleesklier nodig hadden. De ene Bianca stond ook op de lijst voor een nieuwe nier. Giel had ze allebei uitgenodigd in de studio maar de ene Bianca kon er helaas niet aanwezig zijn: met haar ging het niet goed. Haar lichaam stootte haar inmiddels gekregen donornier af, waardoor ze regelmatig in het ziekenhuis lag. De keiharde waarheid.

Ruim 5 minuten beeldmateriaal en een foto met Giel verder kwamen we de studio weer uit. Pas toen besefte ik me dat wat we gedaan hadden wel erg gaaf was en ik kon een raar dansje dan ook niet onderdrukken. (:

De (mooie) ervaringen van deze week.

Donderdag had ik de eer om wielrenner Lieuwe Westra (Vacansoleil DCM) te interviewen aan de telefoon, samen met een klasgenootje. We belden hem op, maar de telefoon werd niet opgepakt. Een klein minuutje nadat we hem gebeld hadden, ging mijn telefoon ineens over: Lieuwe Westra (vanuit Italië). Hij vond het geen probleem dat we hem even wat vragen stelden. We hebben het onder meer over zijn 27e eindtijd bij het WK tijdrijden gehad en over zijn overstap naar de Kazachse ploeg Astana, waar hij onwijs blij mee is. Hij beaamde dat vele top renners van Vacansoleil nog geen nieuwe ploeg hebben (Vacansoleil stopt ermee) en dit vond hij erg jammer voor ze. Hij benadrukte echter dat hij blij was dat hij niet in dezelfde positie zat. Dit interview gaf een enorme kick. Toen bleek dat we in de live uitzending zouden komen waren we al helemaal dolblij. 

Vrijdag ben ik met hetzelfde klasgenootje afgereisd naar Deventer om de training van Go Ahead Eagles bij te wonen! De dag ervoor had ik even contact gehad met mijn grote held Sjoerd Overgoor en ik had hem gevraagd of ik hem even mocht interviewen. Hij reageerde meteen en vertelde me dat het geen probleem was. 

Sjoerd zou Sjoerd niet zijn als hij niet zo sociaal was: na de training kwam hij meteen naar me toe en het eerste wat hij vroeg is hoe het met me ging (ik kan je vertellen, op dat moment ging het zeker goed). Ook na het interview liep hij niet meteen weg, hij was erg geïnteresseerd in waarom we dit moesten doen en of ik mijn opleiding leuk vond. 

Toen we weer richting de parkeerplaats van de Adelaarshorst liepen kwam Foeke Booy, de trainer van Go Ahead, naast me lopen en die begon uitbundig tegen me te praten. Ik vroeg hem met wat voor instelling hij en zijn team naar Amsterdam zouden gaan de volgende dag, ze moesten namelijk tegen Ajax spelen. Foeke zei:’met een gevoel dat we gaan verliezen… NEE natuurlijk niet!’ En hij begon smakelijk te lachen. Hij vroeg mij hoe het interview ging en wie nou eigenlijk mijn favoriete speler was. Toen ik zei dat Sjoerd dat was noemde hij een hele waslijst aan kwaliteiten van hem op: slim, sociaal, beleefd etc. Eenmaal aangekomen voor de deur van de kleedkamer nam Foeke afscheid van me en hij zei dat we zeker nog een keer zouden mogen komen kijken. Ik nam afscheid van Sjoerd en wenste hem ontzettend veel succes in de ArenA voor de volgende dag. Hij zwaaide nog even toen we de parkeerplaats afliepen en ik dacht bij mezelf: mijn droom is verwezenlijkt! (:

———————————————————

Verdere creaties van mij deze week:

http://journalistiekzwolle.nl/nwslab/2013/09/24/leerlingen-examenfraude-in-november-voorgeleid/

http://journalistiekzwolle.nl/nwslab/2013/09/25/eerste-joodse-smartphone-in-aantocht/ 

Ook had ik de eer het live nieuwsbulletin te presenteren:

 http://www.youtube.com/watch?v=L2hx1O-_t0o

Eerste week Zwollywood (where the normal people become famous).

Nog maar een week op het Windesheim, nu al vele malen spannender dan een heel jaar op het Ulenhofcollege. Allereerst is er de ruim anderhalf uur durende reis naar Zwolle, dat bereis ik met wel 4 verschillende vervoersmiddelen: de fiets, de bus, (2x) de trein en de benenwagen. Dat krijg je als je in “the back corner” woont.  Maar er is een zeer grote troost onderweg, net iets na Deventer (gezien vanaf Zwolle) kom je de Adelaarshorst tegen, althans, je kunt de lampen van de Adelaarshorst zien. Maar ey, de Adelaarshorst is de Adelaarshorst toch? En dan dinsdagmiddag: zit je in de trein met een klasgenoot, valt er een man bewusteloos naast je neer in het gangpad.. Ziekenwagen bellen voor het volgende station etc, staat die man gewoon weer op na 5 minuten. Tja, je maakt nog eens wat mee in het openbaar vervoer. 

En dan de school zelf. Ik voel me weer wup. De school zelf is immens groot, een heel dorp op zich. Natuurlijk heb ik wel het mooiste gebouw “uitgekozen” om in te studeren. Het wel beruchte (of bekende) gebouw X. Daar waar je niet weet of je 1 of 2 stappen op elke traptrede moet zetten (laten we het houden op anderhalf). Het gebouw met de vele ramen.

 De college’s zijn onwijs interessant, mensen die met passie over hun vak praten, love it! Taalbeheersing, klinkt weer eens anders dan Nederlands. Levensbeschouwing, op het Windesheim beter bekend als Sociaal-culturele ontwikkelingen – Media en Religie. Communicatie wetenschap, Journalistiek (ja, echt). Ook de oude, vertrouwde mentor is niet meer wat hij/zij geweest is, vanaf deze week heet deze brave man/vrouw een Studieloopbaanbegeleider (leuk woord voor galgje). 

Onze studieloopbaanbegeleider heeft ons deze week al een mooie ervaring rijker laten worden. Afgelopen vrijdag mochten we onze eerste radio uitzending maken, hoe gaaf? Allereerst kregen we een uur de tijd om onze uitzending voor te bereiden. Natuurlijk moest onze uitzending boeiend zijn voor de doelgroep, onze klasgenoten. De verdere eisen waaraan deze moest voldoen: 3 nieuwsitems, waarvan 1 nieuwsitem met een telefonisch interview. Wat een succes!