Onmacht

Wat 9/11 voor Amerika was, is dertien november 2015 voor Frankrijk en de rest van Europa. ,,Weet jij nog waar je was op 13 november 2015?”, zal een vraag zijn die wellicht nog meer dan eens zal vallen in de Europese samenleving.

Ik was thuis. Ik lag om half elf in bed, nog wat op Twitter te kijken. Natuurlijk had ik al gehoord dat er ‘iets aan de hand was in Parijs’. Maar toen ik Twitter checkte, wist ik dat het helemaal mis was. Ik kon niet gaan slapen. De journalist in mij stond op. Ik moest weten wat er precies gaande was in de stad der liefde.

Ik liep de trap af naar de woonkamer waar mijn vader intussen al met verbijstering naar de televisie zat te kijken. Ik keek met hem mee en voelde de angst van de Parijsenaren. Ik voelde de onmacht, de afschuw en het verdriet. De stad der liefde veranderde in de stad der terreur.

Normaal gesproken heb ik altijd mijn woordje klaar. Maar op dat moment was ik stil en kon ik alleen maar met grote ogen naar de tv kijken. Verbijsterd, aangeslagen en bomvol vragen. Waarom Parijs? Waarom deze onschuldige mensen? Wanneer is Nederland aan de beurt? Hoe vaak zal dit nog gaan gebeuren in Europa in de aankomende maanden? In wat voor wrede wereld leef ik?

Vandaag was ik weer stil. Om twaalf uur. Eén minuut lang. Om nog eens te beseffen wat er allemaal gebeurd is in Parijs afgelopen vrijdag. Die minuut duurde veel te kort. Veel te kort om mijn gedachten over de aanslagen op een rijtje te zetten. Veel te kort om na te denken over alle doden die er zijn gevallen. Maar, vooral duurde die minuut veel te kort om te kunnen overdenken hoe de wereld van tegenwoordig in elkaar zit.

 

Advertenties

De Lijst der Lijsten

Het is bijna december. Dat betekent dat het alweer bijna tijd is voor de Radio 2 Top 2000. We mogen alweer bijna stemmen voor de Lijst der Lijsten. Ik ben dol op de lijst met liedjes die aftelt naar het nieuwe jaar. Het stemmen voor de Top 2000 is echter een hels karwei.

Vijftien liedjes kiezen. Vijf vrije keuzes. Wat zijn mijn favoriete vijftien liedjes? Twee liedjes staan altijd op mijn ‘kies’ lijst: More Than Words van Extreme omdat het me gewoonweg altijd een flinke dosis kippenvel bezorgd, en You’re The Voice van John Farnham omdat dat lied me juist altijd een flinke kick geeft. Het laat me springen, joelen en dansen.

Wat ook altijd zeker is dat er een lied van Ed Sheeran in mijn lijst staat. Wat echter niet zeker is, is van welk album het lied komt. Ofwel van zijn debuutalbum  ‘+’ of zijn tweede (en tot nu toe laatste) album ‘x’. Op beide albums staan zoveel mooie liedjes dat het zo moeilijk is om er één uit te kiezen. Maar ik dwing mezelf om het wel te doen want, er zijn nog zoveel andere artiesten die een plekje in mijn lijst verdienen.

Na het kiezen van het liedje van Ed Sheeran begint de worsteling. Ga ik voor Bohemian Rhapsody, omdat ik vind dat het lied op 1 hoort te staan in de Top 2000? Ga ik voor The Scientist van Coldplay omdat ik het zo mooi vind of ga ik voor Viva La Vida omdat het zo’n raar (dus leuk) lied is? Zal ik Stromae met Formidable in mijn lijst zetten omdat ik het een steengoed nummer vind of vind ik het zonde omdat ik dan weer een plekje in mijn lijst heb gevuld? Zet ik ABBA in mijn lijst omdat ik de liedjes zonder moeite meezing in de film Mamma Mia? En zal ik eens gek doen en een Nederlands liedje in mijn lijst zetten? Liefs Uit Londen van BLØF bijvoorbeeld, omdat Londen voor mij de stad der steden is? Zet ik de Backstreet Boys in mijn lijst omdat ik Nick Carter een zeer knappe man vind en ik hun laatste album heel erg waardeer? En zal ik Van Velzen met Burn in mijn lijst opnemen omdat het me doet denken aan de twee concerten van hem die ik heb bezocht en het een waanzinnig mooi lied is?

Wanneer ik de vijftien liedjes (met moeite) heb gekozen, is het tijd voor mijn vijf vrije keuzes. Mr. President van P!nk is altijd een vast onderdeel van het vrije gedeelte van mijn lijst. Ik vind dat het lied thuis hoort in de Top 2000. Kennelijk denkt de rest van Nederland daar anders over. Nieuw bij mijn vrije keuzes dit jaar zal Hello van Adele zijn. Zij hoeft altijd maar één noot te zingen of ik heb al kippenvel. Het maakt echt niet uit wat ze zingt, het is prachtig.

Het enige wat zeker is bij het maken van de lijst met in totaal twintig liedjes is: dat ik altijd makkelijk uit kom op twintig liedjes. En ik heb nog een zekerheidje voor deze editie van de Top 2000. Dit jaar zal Billy Joël namelijk voor het eerst in mijn lijst worden opgenomen met Goodnight Saigon. Verder houd ik alle opties open.

Announcement

Mijn voorliefde voor Engeland ontstond in groep zeven van de basisschool, negen jaar geleden. Bij ons op school was ‘keuzewerk’ een vast onderdeel van de week ( tevens een van mijn favoriete delen van de week). Daarbij was het de bedoeling dat je een informatief verhaal moest vertellen over een persoon, een land, een sport; noem maar op. Eigenlijk was er niets wat niet goed was.  20151104_184104

Negen jaar geleden leerde ik Engeland kennen dankzij ‘keuzewerk’. Ik vermeldde vooral veel basisdingen over Engeland; de taal, de hoofdstad en hoe de vlag er uit zag. Uiteraard konden foto’s van het land over zee niet ontbreken bij mijn verslag. Ik printte foto’s van de Tower Bridge, de Tower of London, de Big Ben en de Engelse vlag. Vanaf dat moment was Engeland ‘mijn favoriete land’.

20151104_184151Natuurlijk vertelde ik thuis hoe geweldig ik Engeland vond. Ondanks dat ik er nog nooit was geweest. Ik wilde daarom ook heel graag naar Great Britain toe, maar wel op een bijzonder moment. Mijn moeder kondigde aan dat we wel naar Engeland (Londen) konden gaan als ik zou slagen voor de middelbare school (wat nog veel te lang duurde voor mijn gevoel).

En zo geschiedde. Afgelopen juni, twee jaar na het behalen van mijn havo-diploma, reisden mijn ouders en ik af naar Londen. Londen. Voor mij klinkt het nog steeds als een magisch woord. Na mijn citytrip ben ik nog enthousiaster geworden over de stad. Ik houd van de mensen in Engeland. Ik ben gek op het Britse accent.

Op de laatste avond zaten we op een terrasje dicht bij ons Bed&Breakfast (zonder breakfast). Een man zat samen met zijn vrouw achter ons aan een nét iets grotere tafel dan dat wij aan zaten en hij vroeg of we wilden ruilen omdat wij met z’n drieën waren. Wij vertelden ze dat het niet nodig was en we kwamen met de geboren en getogen Londenaren aan de praat. Uiteindelijk  trakteerden zij ons op een shotje dat zij ‘pancake’ noemden. Ik zie Nederlanders dat nog niet doen hoor, een shotje trakteren aan een onbekende.

Een and20150617_110847ere reden dat Londen ‘echt helemaal de bom is’, is de skyline van de stad. Ik heb de New York skyline gezien, die is echt verbluffend. Maar, ook de skyline van Londen komt absoluut in de top 10 van de mooiste dingen die ik heb gezien in mijn leven. Natuurlijk kunnen de Tower Bridge, de Big Ben (die je eigenlijk Wesminster Tower moet noemen) en de Tower of Londen niet ontbreken aan het totaalplaatje van mooie creaties in de hoofdstad van Engeland. Ik ben gek op de Londense architectuur (nooit gedacht dat ik dat
woord ooit zou gebruiken).

En… laat het nou nét zo zijn dat ik vanaf februari mag studeren in mijn ‘favoriete’ land. EEN HALF JAAR LANG. Verblijven in Engeland. In Hastings. Aan de kust. Aan zee. Ja, mijn hart gaat sneller kloppen als ik er aan denk. Over 95 dagen begint mijn semester in Hastings. Brighton University geeft me de kans om de wereld van het maken van documentaires te ontdekken. Ik kijk onwijs uit naar deze nieuwe 20150616_192124uitdaging.

Ik kijk er ook heel erg naar uit om slechts anderhalf uur te moeten reizen naar Londen. Anderhalf uur. Dat is net zo ver als van mijn pittoreske dorpje naar Zwolle, naar het Windesheim. Daarom zullen welverdiende (!) reisjes naar Londen het aankomende half jaar zeker niet ontbreken.

Kippenvel

Vandaag las ik over een oud vrouwtje dat is aangereden door een vrachtwagen in Putten. De vrouw is ter plekke overleden aan haar verwondingen. Ik krijg altijd kippenvel als ik zulke berichten lees. Ook al ken ik de overleden persoon helemaal niet. Het gevoel dat ik er bij kreeg deed me denken aan 24 februari van dit jaar.

Samen met mijn familie was ik op bezoek bij mijn oom, hij was die dag jarig. Hij woont buitenaf in Vorden en vanaf zijn woonkamer kan je naar de grote weg richting Zutphen kijken. We zaten nog aan de koffie toen mijn opa opmerkte dat er wat aan de hand was op de grote weg. Ik keek om en zag inderdaad een auto van de politie staan. Het leek wel alsof hij het verkeer omleidde.

Op 112 Achterhoek was nog niks bekend over een ongeval, of iets dergelijks, op de Zutphenseweg in Vorden. Maar toch wisten we dat er wat aan de hand was. Want, het verkeer werd inderdaad omgeleid. We maakten grappen over dat CSI en NCIS moesten uitrukken. Ik zei dat ik het helemaal niet erg vond als Tony Dinozzo zou komen,  dan  ging ik er wel even heen. Toen kwam mijn oma met de opmerking: “Jongens, pas op met wat jullie allemaal verkondigen. Het kan maar zo zijn dat we het slachtoffer kennen.”

Toen de borrel op tafel kwam, zagen we vanuit de woonkamer van de boerderij een traumahelikopter rond vliegen boven de grote weg. “Het is wel ernstig,” zeiden we tegen elkaar. Verder besteedden we die avond geen aandacht meer aan het vermoedelijke ongeval en we borrelden rustig verder onder het genot van een kaasje en een worstje.

De volgende dag was ik toevallig vrij van school. Ik was rustig bezig met het maken van portfolio’s, toen mijn tante belde. Of ik mijn moeder even aan haar wilde geven. Het ongeluk zat haar totaal niet lekker en ze is rond gaan bellen in de buurt van de Zutphenseweg. Ze vertelde aan mijn moeder dat ze eerst even moest gaan zitten voordat ze vertelde wat ze te weten was gekomen. Ik zat aan de keukentafel en hoorde mijn moeder, die in de kamer plaats had genomen op een van de stoelen, snikkend aan de telefoon: ‘nee, dit meen je niet?’. Ik wist meteen dat het mis was.

Ze legde de telefoon neer en ik sprintte naar haar toe. Haar zachte snikken gingen over in luid gehuil. “Gea”, was het enige woord wat ze uit kon brengen. Een van haar beste vriendinnen was betrokken bij het ongeluk en is ter plekke overleden aan haar verwondingen. Als ik dit opschrijf, komt het gevoel van toen weer helemaal naar boven. De onmacht, het verdriet en het ongeloof.

Op 24 februari stierf een van mijn moeder haar beste vriendinnen. Door een noodlottig ongeval. Onbeschrijflijk, ongelooflijk en onterecht. Ze was een prachtig mens.